Gdy mnie zobaczył, cała jego twarz wyrażała ulgę.
„Pochwała” – powiedział. „Proszę. Chodź ze mną tylko na dziesięć minut”.
Sylvia skrzyżowała ramiona.
„Zamknąłeś ją z noworodkiem.”
„Wiem, jak to wygląda” – powiedział cicho. „Ale proszę. Tylko dziesięć minut”.
Coś w jego głosie mnie zatrzymało.
„Dziesięć minut” – powiedziałem mu.
Droga powrotna do domu przebiegła w ciszy. Richie cały czas mocno trzymał kierownicę.
Gdy dotarliśmy do domu, otworzył drzwi i odsunął się.
„Tylko spójrz” – powiedział.
W chwili, gdy wszedłem do środka, przestałem oddychać.
W domu pachniało świeżą farbą i nowym drewnem. Salon, który kiedyś był zagracony pudłami, całkowicie się zmienił. Stary dywan zniknął, zastąpiony polerowaną drewnianą podłogą.
Potem zobaczyłem pokój dziecięcy.
Kiedy wyjeżdżałem do szpitala, było tam tylko pomieszczenie magazynowe.
