Pani Herrera podeszła do stołu ze swoim najbardziej sztucznym uśmiechem.
—Czy wszystko panu odpowiada, panie Valdés?
Julian skinął głową, nie odrywając wzroku od Eleny.
—Tak, wszystko jest idealne.
Ale menadżer zauważył coś, co jej się nie spodobało.
Kelnerka, którą zawsze uważała za nic nieznaczącą, teraz znajdowała się w centrum uwagi przy najważniejszym stoliku w restauracji.
—Eleno — powiedział napiętym głosem — pamiętaj, że masz inne stoliki.
Elena skinęła głową z szacunkiem.
—Tak, pani Herrera.
Ale Carmen szybko podniosła rękę i zaczęła mówić językiem migowym.
—Chcę, żeby nas zobaczyła.
Elena przetłumaczyła wiadomość.
Julian spojrzał na kierownika z wyraźnym spokojem.
—Moja mama ma rację, wolimy, żeby Elena kontynuowała pracę przy naszym stole.
Pani Herrera wymusiła sztywny uśmiech.
—Oczywiście, panie Valdés.
Gdy odszedł, jego wyraz twarzy stał się zimny.
Kolacja odbyła się w zupełnie innej atmosferze.
Carmen cicho się śmiała, rozmawiając z Eleną, i po raz pierwszy od dłuższego czasu zdawała się naprawdę cieszyć wizytą w restauracji.
Pod koniec posiłku Julian poprosił o rachunek.
Elena wróciła z czarną teczką.
Julian powoli je otworzył.
Następnie wyciągnął czarną metalową kartę, która odbijała światło z restauracji.
Ale zanim zapłacił, spojrzał prosto na Elenę.
