W miarę jak mówił, elementy, które wcześniej wydawały się luźne, zaczęły składać się w całość.
Przypomniałem sobie, że trzy tygodnie temu Daniel wrócił zapłakany ze spotkania z ojcem.
Gdy zapytałem go, co się stało, Carlos odpowiedział za niego:
—Zachorowała na chorobę lokomocyjną. Teraz jest już dobrze.
Przypomniałem sobie, że pewnej nocy słyszałem, jak Daniel wymiotuje w łazience w pokoju gościnnym, a nie w swojej własnej.
Carlos poszedł za nim i zamknął drzwi, zanim zdążyłem wejść.
Przypomniałem sobie o grubej kopercie ukrytej w pracowni Carlosa.
Dużo gotówki.
Za dużo jak na „nadgodziny”.
Przypomniałem sobie rozmowy telefoniczne, które wykonywałem cichym głosem.
Czasy, kiedy znikał bez wyjaśnienia.
I zdanie, które wypowiedział Daniel bawiąc się lalkami.
Zwrotu, którego wówczas nie rozumiałem.
„Jeśli to połkniesz, tata przestanie się denerwować.”
Poczułem jakby moja dusza runęła na ziemię.
Podniosłem rękę do ust.
Pracownik socjalny zmarszczył brwi.
—Co zapamiętałeś?
I powiedziałem to.
Powiedziałem wszystko.
Kiedy skończyłam, miałam łzy w oczach i nawet nie wiedziałam, kiedy zaczęły płynąć.
Kobieta poprosiła mnie, żebym oddychał.
Następnie opuścił biuro.
Kilka minut później zobaczyłem ruch na korytarzu.
Dwóch policjantów.
Mężczyzna ubrany w kamizelkę badawczą.
Carlos mówi za głośno.
—To śmieszne! Mój syn jest chory, a ty traktujesz mnie jak przestępcę!
Chciałem tam pobiec, ale ochrona mnie zatrzymała.
—Proszę zostać tutaj, proszę pani.
Wszystko, co mogłem zobaczyć, to Carlos, zdenerwowany, wściekły, dziko gestykulujący.
Wtedy, po raz pierwszy odkąd przybyliśmy do szpitala, poczułem prawdziwy strach.
Nie z powodu tego, co mogą znaleźć.
Ale nie ze względu na to, co było już oczywiste.
Carlos nie bał się Daniela.
Bał się samego siebie.
Chirurg opuścił salę operacyjną prawie godzinę później.
Nadal miał na głowie kapelusz.
W jej oczach było zmęczenie, ale było też coś więcej.
Powaga.
Wstałem tak szybko, że prawie się przewróciłem.
