Miesiąc później matka brała mi pieniądze.
Przez miesiąc moja żona jadła… resztki.
Zacisnąłem pięści.
„Dlaczego mi nie powiedziałeś?”
Lily spojrzała w górę, a w jej oczach pojawił się strach.
„Bo… ona jest twoją matką.”
Te słowa uderzyły mocniej niż cokolwiek innego.
Nie bała się głodu.
Bała się, że zrobi mi krzywdę.
Wstałem.
„Gdzie ona jest?”
„Prawdopodobnie jest u pani Carter” – powiedziała cicho Lily.
Złapałem kurtkę. „Zostań tutaj”.
„Co zamierzasz zrobić?”
Spojrzałem na nią. „Napraw to”.
Dom pani Carter znajdował się dwa domy dalej.
Słyszałem śmiech z podwórka. Grupa kobiet siedziała i piła kawę.
Moja matka była wśród nich.
Śmiech.
Jakby nic się nie stało.
Kiedy mnie zobaczyła, jej uśmiech zamarł. „Synu? Czemu wróciłeś tak wcześnie?”
„Chodź” – powiedziałem. „Musimy porozmawiać”.
Mój ton uciszył wszystkich.
Wróciliśmy w milczeniu.
Gdy Lily znalazła się w kuchni, natychmiast wstała i spuściła wzrok.
Moja mama zauważyła miskę.
Na ułamek sekundy jej wyraz twarzy uległ zmianie, ale potem się uśmiechnęła.
„A, to? To było dla kotów.”
Mój gniew wzrósł.
„To dlaczego moja żona to jadła?”
Skrzyżowała ramiona. „Bo jest uparta. Po porodzie upiera się przy jedzeniu rzeczy, których nie powinna”.
„Rzeczy, których nie powinna robić?”
Wskazałem na miskę.
"Ten?"
Zacisnęła usta. „Za moich czasów kobiety jadły mniej po porodzie. Dlatego były silne”.
Ramiona Lily zadrżały.
I w tym momencie zrozumiałem…
