Ale zmęczenie szukaniem czegoś, czego być może nigdy nie znajdę.
Dwa tygodnie później Alejandro podjął decyzję, która zaskoczyła wszystkich w jego firmie.
Odwołał trzy ważne spotkania.
Odłożył podpisanie kontraktu wartego milion dolarów.
I rozkazał swemu asystentowi przygotować wycieczkę.
„Dokąd pan idzie, panie Torres?” zapytała.
Alejandro odpowiedział, nie odrywając wzroku od okna.
„Na południe od miasta”.
Gdzie wszystko się zaczęło.
Czarny samochód powoli jechał przez ulice, których Alejandro nie widział od ponad dwudziestu lat.
Południe Guadalajary uległo zmianie.
Niektóre obszary były nowocześniejsze.
Pozostałe pozostały dokładnie takie same.
Małe sklepy.
Stare domy.
Stoiska z jedzeniem na rogach ulic.
Jednak gdy samochód zatrzymał się przed szkołą podstawową Benito Juarez , Alejandro miał wrażenie, że czas się zatrzymał.
Niebieska brama nadal tam była.
Metalowe ogrodzenie również.
To samo miejsce, w którym pewnego dnia głodne dziecko czekało za płotem.
Alejandro wysiadł z samochodu.
Kierowca chciał mu towarzyszyć.
„Poczekaj tutaj” – powiedział Aleksander.
Powoli podszedł do ogrodzenia.
Potrafię sobie to doskonale wyobrazić.
Chudy chłopiec.
Zużyte ubrania.
Żołądek jest pusty.
I dziewczyna, która nie znając go, postanowiła podzielić się z nim tym niewielkim majątkiem.
Alejandro zamknął oczy.
I przez chwilę znów miała dziewięć lat.
„Szukasz kogoś?”
Głos wyrwał go z zamyślenia.
Alejandro się odwrócił.
Starsza kobieta zamiatała wejście do szkoły.
Prawdopodobnie woźny.
„Uczyłem się tu wiele lat temu” – powiedział Alejandro.
Kobieta się uśmiechnęła.
