Klara nie podniosła głosu.
—Nie jest.
James ostrożnie wziął jeden z fragmentów.
Lekko przeciął sobie palec.
Krew pojawiła się natychmiast.
Jego oddech się zmienił.
—Kto mógłby coś takiego zrobić?
Clara odpowiedziała natychmiast.
—Kto miał dostęp do tego pokoju po śmierci jego żony?
James spojrzał w dół korytarza.
Wspominał rozmowy ze swoją szwagierką na temat spadku.
Przypomniał o sporze dotyczącym bezpośredniej opieki nad dzieckiem.
Wspominał, że siostra jego żony nalegała, żeby mu „pomóc” w pierwszych kilku tygodniach.
Wspominała, że to ona przyniosła nowe, „bardziej odpowiednie” poduszki.
Ciężar winy spadł na niego.
Przez wiele tygodni uważał, że jego syn przesadza.
Nazwał to dramatycznym.
Zmusił go.
Zostawiła go płaczącego samego.
To nie był problem z zachowaniem.
To był atak.
A on tego nie widział.
Wszedł po schodach nie mówiąc ani słowa.
Eпtró eп la habitaciónп de iпvitados.
Leo spał smacznie.
James stał przy łóżku i obserwował zrelaksowaną twarz syna.
