Elena delikatnym gestem dotknęła lekko stołu, by zwrócić uwagę Carmen, po czym podniosła rękę wyraźnym i delikatnym ruchem.
„Dobry wieczór” – powiedział na migi.
Zielone oczy Carmen otworzyły się ze zdziwieniem.
Kobieta zamrugała dwa razy, jakby nie była pewna, czy dobrze zrozumiała to, co właśnie zobaczyła.
Elena powoli powtórzyła gest.
—Dobry wieczór, nazywam się Elena i dziś wieczorem będę twoją kelnerką.
Przez kilka sekund twarz Carmen zmieniła się całkowicie.
Samotność, którą zauważyła Elena, zniknęła i została zastąpiona jasnym wyrazem ulgi, który odmienił całe jej oblicze.
Carmen odpowiedziała drżącymi, ale precyzyjnymi rękami.
—Czy mówisz językiem migowym?
Elena uśmiechnęła się szczerze.
—Tak, moja siostra jest głucha, więc uczyłem się od najmłodszych lat.
W tym momencie Julian podniósł wzrok, zdezorientowany bezgłośnym ruchem rąk, który miał miejsce przed nim.
„Co się dzieje?” zapytał.
Elena zwróciła się do niego z szacunkiem.
—Panie, pańska matka jest głucha, prawda?
Julian skinął głową, nieco zakłopotany.
