Mój mąż i ja postanowiliśmy zostać i wychować jego trzech braci, żeby poszli do szkoły. Ale kiedy nadszedł dzień, w którym odnieśli sukces, opuścili wioskę jeden po drugim i zniknęli całkowicie.

— „Wstańcie… Moje Dzieci… Nie wychowałem was po to, byście klęczeli ze mną…”

Ale ngumiti jest Rico.

— „Nie klękamy, bo jesteśmy winni wdzięczność…”

— „Padamy na kolana… Bo cię kochamy.”

W tym momencie…

Kobietę nazwano „”…

Stał się symbolem prawdziwej miłości.

Nie łączyły ich więzy krwi.

Ale to jest poświęcenie.

Kundi umieściła.

I od tego dnia…

W domu Maribel już nigdy nie zapadła cisza.

Było pełno śmiechu.

Ng kwento.

Ng buhay.

I za każdym razem, gdy ktoś pytał łódź:

— „Kto ma tu najwięcej szczęścia?”

Każdy ma tylko jedną odpowiedź:

— Tak, Maribel.

To nie wina domu.

Nie chodzi o pieniądze.

Ale ponieważ… Z miłością, którą zasiał—

I na koniec… wróciło do niego więcej, niż się spodziewałem.