Mark szybko zrobił krok naprzód.
„Mamo, zaczekaj. To miała być niespodzianka”.
„Czekałem cztery godziny” – powiedziałem. „Cztery godziny”.
Potem strach powrócił.
Gdzie jest Grant?
Wymienili zaniepokojone spojrzenia.
„Miał po ciebie przyjechać” – powiedział Jason. „Powiedział, że cię tu przyprowadzi”.
W tym momencie na parking przyjechał kolejny radiowóz.
Chwilę później drzwi się otworzyły.
Grant entre.
W mundurze policyjnym.
W pokoju zapadła cisza.
"Jesteś policjantem?" wyrzucił z siebie Mark.
Grant nerwowo podniósł ręce.
"Zanim ktoś mnie zabije... wszystkiego najlepszego, mamo."
Mój głos drżał ze złości i ulgi.
"Wystraszyłeś mnie na śmierć."
Wyglądał na zawstydzonego.
„Przepraszam. Chciałem ci zrobić niespodziankę. Nikomu nie powiedziałem, że zostałem przyjęty do akademii, bo nie chciałem, żeby ludzie myśleli, że obleję”.
Jej głos złagodniał.
"Chciałam tylko, żebyś był ze mnie dumny."
