Sześć lat po śmierci jednej z moich córek bliźniaczek, moja druga córka przyszła do szkoły pierwszego dnia i powiedziała: „Przygotujcie jeszcze jeden lunchbox dla mojej siostry”
„Jutro musisz spakować jeszcze jeden lunchbox!”
Junie uparcie pokręciła głową. Przez chwilę wyglądała zupełnie jak Michael.
„Nie, mamo. Nie jestem. Poznałam dziś moją siostrę. Ma na imię Lizzy.”
Starałam się zachować spokój. „Lizzy, co? Jest nowa w szkole?”
„Tak! Siedzi tuż obok mnie!” Junie już grzebała w plecaku. „I wygląda jak ja. Tak… tak samo. Tylko że włosy ma rozdzielone z drugiej strony.”
Dziwny dreszcz przebiegł mi po plecach. „Co ona lubi na lunch, kochanie?”
„Powiedziała masło orzechowe z galaretką” – powiedziała Junie. „Ale powiedziała, że nigdy wcześniej nie jadła tego w szkole. Podobało jej się, że dałaś więcej galaretki niż jej mama”.
„Poznałem dziś moją siostrę. Ma na imię Lizzy.”
„Naprawdę?” zapytałem.
Wtedy twarz Junie rozjaśniła się. „Och! Chcesz zobaczyć zdjęcie? Użyłam aparatu, jak mówiłeś!”
Kupiłam jej jeden z tych małych różowych aparatów jednorazowych na pierwszy dzień. Pomyślałam, że to będzie fajna zabawa i pomoże jej tworzyć wspomnienia. I że później będę mogła zrobić dla niej album.
Podała mi aparat, taka z siebie dumna. „Pani Kelsey pomogła nam zrobić zdjęcie. Lizzy była nieśmiała! Pani Kelsey zapytała, czy jesteśmy siostrami”.
Przejrzałam zdjęcia. Były tam dwie dziewczynki przy przegródkach, identyczne oczy, takie same kręcone włosy, a nawet podobne piegi tuż pod lewym okiem.
Twarz Junie rozjaśniła się.
Prawie upuściłem aparat.
„Kochanie, czy znałaś Lizzy przed dzisiejszym dniem?”
Pokręciła głową. „Nie. Ale powiedziała, że powinnyśmy się przyjaźnić, bo wyglądamy tak samo. Mamo, czy może wpaść do nas na zabawę? Powiedziała, że mama odprowadza ją do szkoły, ale może następnym razem mogłabyś się z nią spotkać?”
Starałam się zachować spokojny ton. „Może, kochanie. Zobaczymy”.
***
Tej nocy siedziałam na kanapie wpatrując się w zdjęcie, serce waliło mi jak młotem, a nadzieja i strach walczyły w mojej piersi.
