„To już nas dwoje.”
Skinął głową w stronę miejsca do siedzenia. „Czy mogę?”
Usiadłem, ale nie blisko.
Przez chwilę żadne z nas się nie odezwało. Delikatny jazz dochodzący z głośników w holu sprawiał, że rozmowa brzmiała absurdalnie cywilizowanie.
W końcu Ethan powiedział: „Daniel opuścił dom twoich rodziców”.
"Wstrząsający."
„Na razie mieszka w apartamencie służbowym. Zgodził się również złożyć oficjalne oświadczenie, jeśli śledczy o to poproszą”.
„To byłaby pierwsza pożyteczna rzecz, jaką zrobił”.
Cień uśmiechu przemknął przez twarz Ethana, a potem zniknął. „Sprawiedliwie.”
Złożyłam ręce, żeby powstrzymać ich drżenie. „Dlaczego tu jesteś?”
„Ponieważ jestem ci winien prawdę.”
„Za późno.”
„Tak” – powiedział. „Zgadza się”.
To rozbroiło mnie bardziej, niż mogłaby to zrobić jakakolwiek obrona.
Ostrożnie wciągnął powietrze. „Kiedy zaczęły się te e-maile, nie wątpiłem w ciebie tylko z powodu pytań o pieniądze. Wątpiłem, bo myślałem, że emocjonalnie się wycofałeś już wiele miesięcy temu”.
Zmarszczyłem brwi. „Mówiłem ci, dlaczego wyjechałem za granicę”.
„Wiem. I powiedziałem, że to popieram.”
„Nie zrobiłeś tego?”
„Myślałam, że tak. Ale im bliżej było wyjazdu, tym bardziej czułam, że udowadniasz, że potrafisz zbudować życie, które mnie nie uwzględnia”.
Spojrzałam na niego. „Zamiast tego powiedzieć, założyłeś, że potajemnie spiskuję, żeby zdobyć pieniądze twojej rodziny?”
„Kiedy tak to stawiasz, brzmię okropnie.”
„Byłeś okropny.”
Pozostawił to bez odpowiedzi. „Tak.”
Odchyliłam się do tyłu, a gniew powrócił w bardziej zrównoważonej formie. „Wiesz, co bolało najbardziej? Nie rozstanie. Nawet nie oskarżenia. To, że znałeś mnie na tyle dobrze, by wiedzieć, że chciwość mnie brzydzi, a mimo to wierzyłeś w najgorszą wersję mnie, bo odpowiadała twojemu strachowi”.
Zacisnął szczękę. „Masz rację.”
