Kiedy wróciłem do domu, drzwi wejściowe były lekko uchylone, a w domu panowała dziwna cisza.

Wszedłem do kuchni i zamarłem. Moja żona, Hue, siedziała w kącie, jedząc szybko i nerwowo z miski, ocierając łzy. Kiedy wziąłem od niej miskę, z przerażeniem zobaczyłem, że była pełna starego ryżu oraz resztek rybich głów i ości.

Hue w końcu przyznał, że odkąd opuścił szpital, moja matka trzymała dobre jedzenie dla siebie i dla mnie, twierdząc, że kobieta po porodzie nie powinna dużo jeść. Hue dostawała tylko resztki.

Wściekła i załamana, skonfrontowałam się z mamą w domu sąsiadki. Kiedy wróciłyśmy do domu, a ona próbowała zbagatelizować miskę, nazywając ją „karmą dla kotów”, zrozumiałam prawdę. Zapytałam ją, czy zje ją sama, czy poda komuś bliskiemu.