Kiedy Lucian w końcu otworzył oczy, w pokoju panował półmrok. Pieniądze były nietknięte. Poczuł ciężar, nieznane uczucie w piersi. To był wstyd.
Tego wieczoru, samotnie w swoim biurze, oglądał nagrania z monitoringu. Jej prosta, niemal macierzyńska dobroć poruszyła go głębiej niż jakakolwiek lekcja, jaką kiedykolwiek dał mu sukces. Nie spał do świtu, myśląc o kobiecie, która wybrała współczucie zamiast chciwości.
Następnego ranka zaprosił Evelyn do gabinetu. Pojawiła się w drzwiach ze swoim zwykłym spokojnym wyrazem twarzy.
„Chciał mnie pan widzieć, panie?”
Lucian zawahał się. „Tak. Jestem ci winien przeprosiny”.
Wyglądała na zdziwioną. „Po co?”
„Wystawiałem cię na próbę” – przyznał cicho. „Wczoraj udawałem, że śpię na stercie pieniędzy, żeby sprawdzić, czy je ukradniesz”.
Evelyn zamrugała zszokowana. „Myślałaś, że to zrobię?”
Skinął głową. „Tak. I myliłem się”.
Złożyła ręce. „Panie Cross, znałam głód i długi, ale nigdy nie sprzedałam swojej uczciwości. Moje dzieci liczą na moją uczciwość. Jeśli wezmę coś, co do mnie nie należy, stracę coś więcej niż tylko pracę. Tracę siebie”.
Lucian spuścił wzrok. Otworzył szufladę i podał jej kopertę.
