Myślisz, że po dwudziestu latach naprawdę kogoś znasz. Myślisz, że przyjaźń oznacza szczerość, ale patrząc wstecz, zastanawiam się, ile sekretów skrywała Rachel, których ja nie zauważyłem.
Ile razy była bliska powiedzenia mi prawdy? Nigdy się nie dowiem.
Wszystko zaczęło się zmieniać wkrótce po urodzeniu przez Rachel czwartego dziecka, dziewczynki, której nadała imię Rebecca. To była trudna ciąża, a Rachel spędziła drugą połowę w łóżku.
Zaledwie miesiąc po tym, jak sprowadziła Beccę do domu, mąż Rachel zginął w wypadku samochodowym.
Składałam pranie, gdy zadzwonił telefon.
„Potrzebuję cię” – powiedziała Rachel.
„Chcę, żebyś przyszedł teraz.”
Kiedy przyjechałem do szpitala, siedziała na plastikowym krześle z nosidełkiem między kolanami. Spojrzała na mnie ze łzami w oczach.
„Odszedł. Tak po prostu.”
Nie wiedziałam, co powiedzieć, więc po prostu ją przytuliłam, kiedy płakała.
Pogrzeb odbył się w sobotę. Deszcz lał po cmentarzu, a Rachel stała tam z dziećmi wokół niej.
„Nie wiem, jak sobie z tym poradzić sama” – szepnęła mi później.
„Nie będziesz sam. Jestem tuż obok.”
Niedługo potem usłyszała diagnozę raka.
„Nie mam na to czasu” – powiedziała mi. „Właśnie przeżyłam jeden koszmar”.
